Symulacje życia cyfrowego to model uczenia się oparty na doświadczeniu, w którym dorośli uczniowie są prowadzeni przez realistyczne, codzienne scenariusze cyfrowe – takie jak rezerwacja wizyty u lekarza, wysyłanie e-maila lub wypełnianie formularza online – w symulowanym, bezpiecznym środowisku. Praktyka ta kładzie nacisk na „uczenie się przez działanie” i jest szczególnie skuteczna w przypadku osób dorosłych o niskich kwalifikacjach lub niskiej pewności siebie w środowisku cyfrowym. Przyczynia się ona bezpośrednio do realizacji celów kształcenia dorosłych, oferując skoncentrowaną na uczniu, nieformalną metodę budowania podstawowych kompetencji cyfrowych, jednocześnie zwiększając niezależność i aktywność obywatelską.